Öskudagsbúningurinn er prufukeyrður á sprengidagshátíð í skólanum, stundum jafnvel búið til tvöfallt sett en ekki að þessu sinni. Í fyrra var drengurinn Viddi úr Leikfangasögu - Toy story. Núna Tinni. Að sjálfsögðu.
Árla morguns á öskudag setti ég gelið aftur í hárið á drengnum, spreyjaði svo yfir með gulu og hárlakkaði yfir allt. Greiðslan hélt til kvölds þegar hann var skikkaður í sturtu sér til armæðu. Um átta leytið mætti sá fyrsti úr hópnum, lögrelgumaður í fullum herklæðum. Við fórum svo af stað og tókum upp í einn Iron man, kúreka og einn í svartri skykkkju yfir vetrarúlpunni. Það er betra að vera vel klæddur.
Fyrsta stopp Eimskip þar sem þeir stukku glaðir inn á Flytjanda og síðan Eimskip þar sem starfsmenn voru uppáklæddir í tilefni dagsins. Ég sá a.m.k.einn kúreka inn um gluggann.Þeir fengu síðan að labba en ég fór og fékk kaffi á skrifstofu S.B.A. í Hjalteyrargötu. Þar sátu starfsmenn á skrifstofu og tóku á móti syngjandi börnum, undir borði var stór kassi með sælgæti og harðfisk. Það var búið að vera rólegt en nokkur lið komu, sumir bönkuðu meira að segja á hurðina og flestir spurðu, hvort hér mætti syngja? Mesta athygli vakti stór SBA rúta - skólabíll framan úr sveit, haganlega búin til úr þremur kössum. Frænkurnar þrjár sem voru í þeim búning voru að sjálfsögðu myndaðar í bak og fyrir og fengu aukalega í pokann sinn. Ég þurfti svo að rúnta víðar um bæinn en veðrið var það gott að drengjunum var hlýtt, nema helst á tánum sem kom víst ekki að sök. Við enduðum svo inni í miðbæ og ég sníkti mér meiri kaffisopa bakvið í Bakgarðinum þar sem búðarkonurnar voru í kisubúningum og eigandinn í Týrólabúning, en ekki jólasveinabúning eins og búast hefði kannski mátt við. Þar var líka búið að vera rólegt en meðan ég stoppaði komu þónokkrir hópar og sungu og fengu lúkufylli af brjóstsykri í pokann sinn. "Vá...." heyrðist, og annar hvíslaði hálfhátt "Já, ég sagði ykkur þetta ..." Sumir héldu sig við hefðbundin öskudagslög eins og Gamla Nóa og Bjarnastaðabeljurnar en margir voru einnig með nýjustu júróvisjón lögin á lagalistanum og allt mögulegt annað, raddað og óraddað og jafnvel dansatrið með. Og krökkunum er vel tekið, - þið verðið að taka annað lag, eða, kunniði ekki eitthvað meira var oftar en ekki viðkvæðið.
Um hálf tólf leytið var þetta orðið gott og þeir enduðu inni í Hafnarstræti hjá Jóhanni og lögðu undir sig kaffistofuna til að skipta fengnum. Sungu fyrst fyrir Jóhann og Halla, auðvitað. Það eru annars ekki margir sem slæðast upp til þeirra en mér er næst að halda að í flestum fyrirtækjum og stofnunum á Akureyri séu menn viðbúnir heimsóknum á þessum degi. Og öllum tekið með gleði enda eru krakkarnir undantekningarlaust kurteisin uppmáluð. Svo er þetta búið um hádegi.
Við vorum svo komin heim fyrir eitt eftir að hafa komið við í sundlauginni á Hrafnagili og sveitarskrifstofunni þar sem þeir höfðu frétt að hægt væri að syngja líka. Síðdeginu eyddi síðan Jóhann Gylfi í afslöppun heima yfir videói og sælgætisáti. og tekur þar með upp sið systur sinnar, en ég var nú ekkert að segja honum frá því að þær vinkonurnar hefðu gjarnan leigt sér hryllingsmynd í tilefni dagsins (þær voru örugglega aðeins eldri).
Þegar ég var krakki fórum við stundum í bæinn, krakkarnir í sveitinni en yfirleitt vorum við í skólanum á öskudaginn þó að í bæjum hafi verið frí. Allt var með svipuðu sniði og í dag nema við vorum bara í miðbænum og krakkar gengu bæinn á enda en voru ekki keyrð eins og nú tíðkast. Pabbi sagði mér að þegar hann var að alast upp (fæddur 43) hafi verið algengara að krakkarnir fengu launað með peningum og það hafi alltaf þónokkrir notað aurinn til að kaupa leigubíl fram í Kristneshæli þar sem liðin sungu fyrir berklasjúklingana.
Nú er Jóhann Gylfi orðinn ellefu ára og kannski ekki nema eitt til tvö ár þangað til hann hættir að fara í bæinn á öskudagsmorgun, þá verð ég bara að fá mér vinnu í búð einn dag á ári.
Ummæli
Skrifa ummæli