Við póstkassann

Á leiðinni heim úr vinnunni staldra ég gjarnan við póstkassann. Eftir að við hættum að kaupa Morgunblaðið er hann að vísu stundum tómur, en það þarf samt að gá.
Í dag var ég svo heppin að rekast á landpóstinn sjálfann og rétti hann mér Bændablaðið og Vikudag ásamt gluggabréfi út um bílgluggann.
Þegar pabbi fór að keyra mjólkurbíl um nítjánhundruð og sjötíu! var hann ekki bara að ná í mjólkurbrúsa á brúsapalla í Hrafnagilshreppi. Hann var líka póstur. Við fengum þ.a.l. öll aukablöðin í nokkur ár einmitt um það leyti sem ég var að læra að lesa. Hann bar út póstinn um leið og hann skilaði brúsunum og þar sem ekki var póstkassi stakk hann samanvöfðum blöðum og bréfum undir hankann á brúsalokinu.
Mér varð hugsað til þessa tíma þegar ég hitti Landpóstinn okkar í dag því þó það séu liðin meira en fjörtíu ár frá því pabbi var póstur er enn hafður sami háttur á pósflokkuninni, hver bær eða hús hefur sinn vasa á löngum dregli sem er rúm dagblaðsbreidd. Þegar búið er að flokka allt er renningnum rúllað upp og bundið fyrir.  Í framsætinu á póstbílnum voru nokkrar svona rúllur í dag, saumaðar úr einhverju níðsterku efni þó að tæplega séu það sömu og fyrir fjörtíu árum.
Það er engin þörf á því að breyta því sem virkar vel.