Fara í aðalinnihald

Í snjóskaflinum

Hérna kemur loksins myndin sem ég var að brasa við um daginn.

JG fékk að fara út að leika sér í dag á leikskólanum, búinn að fá nýjan útigalla. Enda vaknaði hann fyrir allar aldir, hlakkaði svo til. Ég held að vísu að hann hafi bara verið í pollagallanum það er búin að vera hláka í dag því miður.

Ég keyrði með strákana upp í Fjall í gær á bretti, það var eiginlega þoka uppfrá og hálf leiðinlegt skyggni. Þeir létu sig nú hafa það og komu blautir heim.

Í dag fékk ég skyndilega það á tilfinninguna að ég þyrfti að fara að gera eitthvað í jólaundirbúningi. Ég veit ekki alveg hvað olli þessu og ég er ekkert farin að gera í því ennþá. Spurning hvort maður á að fara að baka eða föndra. Ég var nú búin að hugsa mér að snúa á kaupæðið sem virðist hafa heltekið landann, þó að það sé ekki kominn miður nóvember og hafa heimatilbúnar jólagjafir þetta árið. Fékk meira að segja hugmynd að mjög ódýrum gjafapappír. Hmm...

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Saurbæjarkirkja

Messa í Saurbæjarkirkju í morgun þann 28. október. Alltaf gaman að koma þar, kirkjan hlý og notaleg í morgun og sólin skein inn um austurgluggana sem eru sitthvoru megin við altarið. Saurbæjarkirkja var byggð 1858 og er um margt merkilegt. Hún er stærsta torfkirkjan sem enn stendur á Íslandi og sú einfaldasta að gerð. Þegar Saurbæjarkirkja er reist eru tiltölulega nýbyggðar timburkirkjur í Eyjafirði fram (Grund 1842, Hólum 1853, Möðruvöllum 1848 og Munkaþverá 1844) og því áhugavert að torfkirkja skyldi byggð í Saurbæ og raunar óútskýrt hvort það var eingöngu sérviska staðarhaldara eða hagkvæmni sem réðu þar mestu en kirkjan stendur hátt á hól og fremur vindasamt og timburkirkjunni hættara við foki en þeirri sem hlaðið væri utan með. Enda stendur hún enn og fagnaði 150 ára afmæli fyrir nokkrum árum. (Reyndar standa þrjár af hinum kirkjunum enn þó ein hafi fokið einu sinni, Grundarkirkja var rifin þegar sú sem enn stendur var reist 1905). Myndin af kirkjunni er frá því um aldamóti...

28. september 2013

Haustlitir Morgunsólin bræðir héluna af blöðum reynitrésins. Bakvið glittir í heiðan himinn. Fallegri gerast haustdagarnir ekki. Seinna þegar þornað hafði betur og golan gældi við gróðurinn skrjáfaði í laufblöðunum þegar þau féllu til jarðar. 

Að henda, eða ... henda ekki.

Í augnablikinu er ég að berjast við tilfinningu sem ég finn alltof, alltof, að því að mér finnst akkúrat núna, sjaldan fyrir. Mér finnst ég vera að drukkna í hlutum sem mig vantar ekki! Vil henda. Frekar óskiljanleg tilfinning í mínu tilfelli því allajafna er ég þekkt fyrir að sanka að mér allskonar dóti og er stolt af því að tilheyra hópi "hrúgukvenna".  Sem þýðir heimilisleg óreiða, en raunar allt á sínum stað. Nú stendur yfir páskahreingerning og ég henti áðan eldhúsáhaldi sem ég á annað eintak af og er strax komin með samviskubit, ég henti líka nokkrum skrúfum (eins gott að JÓH lesi þetta ekki). Myndin er alveg ótengd pistlinum, allsvakaleg súkkulaðikaka sem ég bakaði fyrr í vetur.