Fara í aðalinnihald

Sunnudagskvöld

Jamm og jæja. Þá er Júróvisjón búið þetta árið. Lagið sem ég kaus vann. Mér fannst hvorki finnska lagið né það sænska (voða líkt mjög gömlu Bay City Rollers lagi sem mamma á á plötu) skemmtilegt, þannig að ég sveik lit og kaus Austur-Evrópuþjóð.
Ég er alveg sammála þeim sem vilja breyta fyrirkomulaginu á keppninni. En ég er ekki viss að það sé rétt að skipta undankeppninni í austur, vestur.

Svo var það kosningasjónvarpið. Við gáfumst upp á Rúv fljótlega, það voru svo mikil læti og verið að reyna að gera allt í einu. Á stöð tvö var til dæmis gefið upp á skjánum hvenær tölur voru væntanlegar en rúv klippti bara á það sem var að gerast og skellti upp tölunum, skipti svo beint aftur án þess að skoða nokkuð hvað gerst hafði eða ekki. En grafíkin er alltaf flottari hjá Rúv.

Ég vona svo bara að við fáum nýtt ríkisstjórnarsamstarf sem fyrst. Verst að það verður að öllum líkindum með sjálfstæðisflokknum í forsæti.

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Saurbæjarkirkja

Messa í Saurbæjarkirkju í morgun þann 28. október. Alltaf gaman að koma þar, kirkjan hlý og notaleg í morgun og sólin skein inn um austurgluggana sem eru sitthvoru megin við altarið. Saurbæjarkirkja var byggð 1858 og er um margt merkilegt. Hún er stærsta torfkirkjan sem enn stendur á Íslandi og sú einfaldasta að gerð. Þegar Saurbæjarkirkja er reist eru tiltölulega nýbyggðar timburkirkjur í Eyjafirði fram (Grund 1842, Hólum 1853, Möðruvöllum 1848 og Munkaþverá 1844) og því áhugavert að torfkirkja skyldi byggð í Saurbæ og raunar óútskýrt hvort það var eingöngu sérviska staðarhaldara eða hagkvæmni sem réðu þar mestu en kirkjan stendur hátt á hól og fremur vindasamt og timburkirkjunni hættara við foki en þeirri sem hlaðið væri utan með. Enda stendur hún enn og fagnaði 150 ára afmæli fyrir nokkrum árum. (Reyndar standa þrjár af hinum kirkjunum enn þó ein hafi fokið einu sinni, Grundarkirkja var rifin þegar sú sem enn stendur var reist 1905). Myndin af kirkjunni er frá því um aldamóti...

28. september 2013

Haustlitir Morgunsólin bræðir héluna af blöðum reynitrésins. Bakvið glittir í heiðan himinn. Fallegri gerast haustdagarnir ekki. Seinna þegar þornað hafði betur og golan gældi við gróðurinn skrjáfaði í laufblöðunum þegar þau féllu til jarðar. 

Að henda, eða ... henda ekki.

Í augnablikinu er ég að berjast við tilfinningu sem ég finn alltof, alltof, að því að mér finnst akkúrat núna, sjaldan fyrir. Mér finnst ég vera að drukkna í hlutum sem mig vantar ekki! Vil henda. Frekar óskiljanleg tilfinning í mínu tilfelli því allajafna er ég þekkt fyrir að sanka að mér allskonar dóti og er stolt af því að tilheyra hópi "hrúgukvenna".  Sem þýðir heimilisleg óreiða, en raunar allt á sínum stað. Nú stendur yfir páskahreingerning og ég henti áðan eldhúsáhaldi sem ég á annað eintak af og er strax komin með samviskubit, ég henti líka nokkrum skrúfum (eins gott að JÓH lesi þetta ekki). Myndin er alveg ótengd pistlinum, allsvakaleg súkkulaðikaka sem ég bakaði fyrr í vetur.