Við hjónakornin skelltum okkur í leikhús í kvöld og sáum Svartan kött hjá LA og skemmtum okkur vel. Þrátt fyrir að hafa farið með hálfum huga því verkið hefur fengið misjafna gagnrýni.
Óumflýjanlega ber maður saman þessar tvær sýningar, Herra Kolbert og Svartan kött, en þær eiga ekki mikið sameginlegt annað en að vera dálítið blóðugar, eða þannig. Sem er það sem mér finnst helst gagnrýnivert að skella á tveimur svona verkum hverju á eftir öðru á sama leikárinu. Það er held ég fullmikið að kyngja fyrir dygga aðdáendur LA sem eru komnir af léttasta skeiði. Ég hitti eina á áttræðisaldri í hléinu sem fannst alltof mikill hávaði, en tónlistin er notuð til áherslu og til að fela skiptingar milli atriða. Mjög flott. Það sem fólk hefur hneykslast mest á gerist ekki fyrr en í seinni hlutanum og ég hitti því miður engan í lok sýningarinnar sem ég þekkti en heyrði athugasemd frá ungum manni fyrir utan leikhúsdyr sem sannfærði mig um það að þetta verk höfði líklega betur til yngri áhorfenda. Ég hlýt að tilheyra þeim hópi því ég hló mikið og svo líka alla leiðina heim.
Ég las um daginn gagnrýni í Mogganum held ég um Svartan kött þar sem vísað er til Íslendingasagnanna og það er ýmislegt til í því. Íslendingasögurnar eru fullar af frásögum af ofbeldisverkum þar sem menn þurftu lítil tilefni. Til dæmis vera borin svið að éta var nóg til að menn brutu hús á næstu bæjum og börðu heimilisfólk. Í Svörtum ketti er deyr köttur og eigandinn þarf að hefna fyrir... með ófyrirséðum afleiðingum.
Við vorum sammála um það hjónakornin að þetta væri skemmtilegt leikhús og þrátt fyrir blóðið ekki eins subbulegt eins og Herra Kolbert. Þó að ofbeldið væri tilgangslaust var það alls ekki þannig í augum persónanna. Ég þarf varla að taka það fram að leikararnir stóðu sig allir með glæsibrag og að öðrum ólöstuðum verður Þráinn alveg ógleymanlegur í þessu hlutverki. Gísli P. var flottur, þarf ekki að taka það fram og það er búið að vera mjög gaman að sjá hann í þessum tveimur hlutverkum, mjög ólíkum. (þvílíkur dauðdagi.... ehh)
Mér fannst gaman og gæti alveg hugsað mér að fara aftur.
Óumflýjanlega ber maður saman þessar tvær sýningar, Herra Kolbert og Svartan kött, en þær eiga ekki mikið sameginlegt annað en að vera dálítið blóðugar, eða þannig. Sem er það sem mér finnst helst gagnrýnivert að skella á tveimur svona verkum hverju á eftir öðru á sama leikárinu. Það er held ég fullmikið að kyngja fyrir dygga aðdáendur LA sem eru komnir af léttasta skeiði. Ég hitti eina á áttræðisaldri í hléinu sem fannst alltof mikill hávaði, en tónlistin er notuð til áherslu og til að fela skiptingar milli atriða. Mjög flott. Það sem fólk hefur hneykslast mest á gerist ekki fyrr en í seinni hlutanum og ég hitti því miður engan í lok sýningarinnar sem ég þekkti en heyrði athugasemd frá ungum manni fyrir utan leikhúsdyr sem sannfærði mig um það að þetta verk höfði líklega betur til yngri áhorfenda. Ég hlýt að tilheyra þeim hópi því ég hló mikið og svo líka alla leiðina heim.
Ég las um daginn gagnrýni í Mogganum held ég um Svartan kött þar sem vísað er til Íslendingasagnanna og það er ýmislegt til í því. Íslendingasögurnar eru fullar af frásögum af ofbeldisverkum þar sem menn þurftu lítil tilefni. Til dæmis vera borin svið að éta var nóg til að menn brutu hús á næstu bæjum og börðu heimilisfólk. Í Svörtum ketti er deyr köttur og eigandinn þarf að hefna fyrir... með ófyrirséðum afleiðingum.
Við vorum sammála um það hjónakornin að þetta væri skemmtilegt leikhús og þrátt fyrir blóðið ekki eins subbulegt eins og Herra Kolbert. Þó að ofbeldið væri tilgangslaust var það alls ekki þannig í augum persónanna. Ég þarf varla að taka það fram að leikararnir stóðu sig allir með glæsibrag og að öðrum ólöstuðum verður Þráinn alveg ógleymanlegur í þessu hlutverki. Gísli P. var flottur, þarf ekki að taka það fram og það er búið að vera mjög gaman að sjá hann í þessum tveimur hlutverkum, mjög ólíkum. (þvílíkur dauðdagi.... ehh)
Mér fannst gaman og gæti alveg hugsað mér að fara aftur.
Ummæli
Skrifa ummæli