Tónlist

Við ákváðum í vor að skrá JG í tónlistarskólann. Hann fékk að velja um gítar eða fiðlu og kvað upp úr með það að fiðlur væru fyrir stelpur og hann vildi læra á trommur eða töffaragítar! Þar með fór jafnréttisuppeldið, ég bara skil alls ekki hvaðan hann hefur þessar hugmyndir, hm... Hann fékk ekki að læra á trommur, þar bjargaði skólinn okkur því hann tekur ekki sex ára í slagverksnám (guði sé lof).
Litli grunnskólaneminn kom svo afarstoltur heim úr skólanum í gær með gítarinn í fanginu. Hann er búinn að æfa sig stöðugt síðan og sýnir þessu mun meiri áhuga en lestrarbókinni sem kom líka heim í gær í fyrsta skipti.
Núna situr hann fyrir framan sjónvarpið og horfir á Dalalíf í hundraðasta skipti og spilar með allri tónlist sem kemur fyrir í myndinni. Það er ágætt að hann heimtaði ekki að læra á trompet, það fær að bíða þar til í fjórða bekk.

Annars var ég að hlusta á frétt áðan um samstarf tónlistarskóla í Reykjavík og nokkurra grunnskóla og áttaði mig þá á því að það eru orðin ein 12 ár síðan tvíburarnir byrjuðu í grunnskóla. Og forskóla tónlistarskóla sem var og er enn á stundatöflu nemenda í fyrsta til fjórða bekk í Hrafnagilsskóla auk lögbundinnar tónmenntakennslu. Eftir þriggja ára forskóla með tilheyrandi tónfræði og blokkflautunámi völdu þeir sér hljóðfæri í fjórða bekk. Það var fyrst í fimmta bekk sem við foreldrarnir þurftum að kosta einhverju til tónlistarnáms barnanna okkar. JG er að sjálfsögðu í forskólanum og mætti með flautuna sína í skólann fyrsta daginn. Við ákváðum bara að leyfa honum að byrja aðeins fyr að læra á hljóðfæri. Hann fer með gítarinn í skólann tvisvar í viku og fer í tíma þá daga á skólatíma sem sagt. Þetta fyrirkomulag gerir til dæmis krökkum sem eiga langt að í skólann með skólabíl kleift að stunda tónlistarnám án mikillar fyrirhafnar.

Varð bara aðeins að monta mig af hvað við búum vel hérna í fásinninu!