Ég sýndi ábyrgð mína sem borgari í morgun, tók upp gemsann, hringdi í lögguna og tilkynnti um ofsaakstur. Þegar ekið er á svo miklum hraða að ekki er hægt að sjá mikið meira en litinn á bílnum er ekki ástæða til annars og ekki síst þar sem um vegarspotta er að ræða þar sem er 5o km hámarkshraði og fyrir utan bíla eru aðallega börn á reiðhjólum eða gangandi á ferðinni.
Þetta var á þjóðveginum fyrir neðan hjá mömmu.
Þegar ég var 8-9 ára var ég að fara yfir veginn þarna og leit til beggja handa eins og mér var uppálagt sá bíl langt í burtu og tölti af stað. Bíllinn var bara ekkert á þeirri ferð sem mér sýndist hann vera og þegar ég er á miðjum veginum heyri ég flaut og þá er hann rétt hjá mér. Ég brást við þannig að ég sneri við og hljóp til baka í veg fyrir bílinn sem sveigði í þá áttina. Annar fóturinn á mér lenti utan í framdekkinu og skórinn minn rifnaði af.
Aumingja strákasninn sem keyrði stoppaði bílinn, hentist út og hundskammaði mig. Ég stóð bara eins og stjörf. Þangað til annar bíll staðnæmdist og út kom maður sem hafði séð allt saman hann skammaði bílstjórann því hann hafði séð að hann keyrði alltof hratt. Ég hljóp heim, skældi í fanginu á pabba og lét hann lofa því að minnast aldrei á þetta við nokkurn mann.
Ég var ekki ein á ferð þarna, litla systir mín var þarna með mér og ég leiddi hana yfir veginn með mér. Þegar ég heyrði bílinn flauta sleppti ég hendinni á henni og hún tölti áfram yfir veginn en ég sneri við.
Ég hugsa stundum um það hvað hann hafi verið heppinn þarna bílstjórinn að lenda ekki á annari hvorri okkar. Það var eitthvað meira en bara heppni að það skyldi ekki ske. Það er frekar mikið að burðast með í gegnum lífið að hafa verið valdur að dauða eða örkuml í umferðinni. Og það af helberum asnaskap. Því að það að keyra of hratt er ekkert annað.
Þetta flaug gegnum huga minn þegar við JG stóðum í vegarkantinum og heyrðum vrúúúmm... Ef að við hefðum verið aðeins fyrr á ferðinni yfir götuna...
Þess vegna hringdi ég og myndi gera það aftur.
Mér skilst að lögreglan hafi náð tali af viðkomandi.
Þetta var á þjóðveginum fyrir neðan hjá mömmu.
Þegar ég var 8-9 ára var ég að fara yfir veginn þarna og leit til beggja handa eins og mér var uppálagt sá bíl langt í burtu og tölti af stað. Bíllinn var bara ekkert á þeirri ferð sem mér sýndist hann vera og þegar ég er á miðjum veginum heyri ég flaut og þá er hann rétt hjá mér. Ég brást við þannig að ég sneri við og hljóp til baka í veg fyrir bílinn sem sveigði í þá áttina. Annar fóturinn á mér lenti utan í framdekkinu og skórinn minn rifnaði af.
Aumingja strákasninn sem keyrði stoppaði bílinn, hentist út og hundskammaði mig. Ég stóð bara eins og stjörf. Þangað til annar bíll staðnæmdist og út kom maður sem hafði séð allt saman hann skammaði bílstjórann því hann hafði séð að hann keyrði alltof hratt. Ég hljóp heim, skældi í fanginu á pabba og lét hann lofa því að minnast aldrei á þetta við nokkurn mann.
Ég var ekki ein á ferð þarna, litla systir mín var þarna með mér og ég leiddi hana yfir veginn með mér. Þegar ég heyrði bílinn flauta sleppti ég hendinni á henni og hún tölti áfram yfir veginn en ég sneri við.
Ég hugsa stundum um það hvað hann hafi verið heppinn þarna bílstjórinn að lenda ekki á annari hvorri okkar. Það var eitthvað meira en bara heppni að það skyldi ekki ske. Það er frekar mikið að burðast með í gegnum lífið að hafa verið valdur að dauða eða örkuml í umferðinni. Og það af helberum asnaskap. Því að það að keyra of hratt er ekkert annað.
Þetta flaug gegnum huga minn þegar við JG stóðum í vegarkantinum og heyrðum vrúúúmm... Ef að við hefðum verið aðeins fyrr á ferðinni yfir götuna...
Þess vegna hringdi ég og myndi gera það aftur.
Mér skilst að lögreglan hafi náð tali af viðkomandi.
Ummæli
Skrifa ummæli