Heimilistölvan í viðgerð eina ferðina enn þannig að núna sit ég við borðstofuborðið með ferðatölvu fyrir framan mig. Við erum víst með þráðlausa nettengingu og hvaðeina.
Svo nú ætla ég að bæta úr bloggleysi síðustu viku.
Örverpið gafst upp fyrir Pokemon inni í hjónaherbergi og er sofnaður. Heimasætan er að æfa sig á klarinettið sitt, í stofusófanum. (og horfa á sjónvarpið í leiðinni!!). Það er ekkert hægt að gera að hennar sögn en bræður hennar ráku hana frá tölvunni áðan og lokuðu að sér. Svona er lífið í páskafríinu.
Ég brýt allar reglur um mat og tölvur með glas með ískaldri undanrennu á hægri hönd og nýbakaðar kleinur á diski á þá vinstri (nú ætti ég að vita betur, hellti kaffi yfir lyklaborðið á tölvunni hans Úlfars um daginn!!).
Þó ég segi sjálf frá þá geri ég skrambi góðar kleinur. Svo reyni ég að jafna óhollustuhallann með því að hafa undanrennuna með. Mér hefur aldrei fundist undanrenna neitt serstaklega góð en um daginn þegar bleiku fernurnar birtust í búðinni þá féll ég kylliflöt. Sú markaðssetning svínvirkaði allavegana í mínu tilfelli.
Ég var semsagt að baka kleinur. Iðja sem ég tók upp fyrir réttu ári þegar ég varð fertug, tilneydd að vísu. Ég ætlaði eins og venjulega að fara til mömmu og biðja hana um að hjálpa mér. ''Ég skal snúa'' En hún rétti mér bara kleinupottinn og sagði mér að bjarga mér sjálf. Sem ég og gerði og uppgötvaði þá að kleinubakstur er ákaflega gefandi iðja. Best snemma á morgnanna eða svo seint á kvöldin að yngstu fjölskyldumeðlimirnir séu farnir í háttinn. Svo gefur maður sér góðan tíma og reynir alls ekki að gera neitt annað á meðan. Allra síst meðan maður er að steikja. Ég er alveg sjúklega hrædd við steikingarfeiti, er alltaf með eldvarnarteppið í seilingarfjarlægð eða þannig.
Annars er ég búin að vera að baka meira í dag, bæði gerbollur og bollur með lyftidufti. Bara ágætt. Það er nú ekki þannig að ég sé að safna í kistuna fyrir páskahelgina heldur er ég að undirbúa mig fyrir fundakaffi í fyrramálið. Semsagt svona kvenfélags. En kannski verður einhver afgangur.
Ósköp fannst mér hún falleg gamla konan, sem er orðin hundraðogátta ára, með löngu flétturnar sínar tvær. Svona ætla ég að verða gömul kona, með fléttur altsvo, er byrjuð að safna og farin að grána (grínlaust). Ég held mig langi samt ekkert að verða alveg svona gömul.
Svo nú ætla ég að bæta úr bloggleysi síðustu viku.
Örverpið gafst upp fyrir Pokemon inni í hjónaherbergi og er sofnaður. Heimasætan er að æfa sig á klarinettið sitt, í stofusófanum. (og horfa á sjónvarpið í leiðinni!!). Það er ekkert hægt að gera að hennar sögn en bræður hennar ráku hana frá tölvunni áðan og lokuðu að sér. Svona er lífið í páskafríinu.
Ég brýt allar reglur um mat og tölvur með glas með ískaldri undanrennu á hægri hönd og nýbakaðar kleinur á diski á þá vinstri (nú ætti ég að vita betur, hellti kaffi yfir lyklaborðið á tölvunni hans Úlfars um daginn!!).
Þó ég segi sjálf frá þá geri ég skrambi góðar kleinur. Svo reyni ég að jafna óhollustuhallann með því að hafa undanrennuna með. Mér hefur aldrei fundist undanrenna neitt serstaklega góð en um daginn þegar bleiku fernurnar birtust í búðinni þá féll ég kylliflöt. Sú markaðssetning svínvirkaði allavegana í mínu tilfelli.
Ég var semsagt að baka kleinur. Iðja sem ég tók upp fyrir réttu ári þegar ég varð fertug, tilneydd að vísu. Ég ætlaði eins og venjulega að fara til mömmu og biðja hana um að hjálpa mér. ''Ég skal snúa'' En hún rétti mér bara kleinupottinn og sagði mér að bjarga mér sjálf. Sem ég og gerði og uppgötvaði þá að kleinubakstur er ákaflega gefandi iðja. Best snemma á morgnanna eða svo seint á kvöldin að yngstu fjölskyldumeðlimirnir séu farnir í háttinn. Svo gefur maður sér góðan tíma og reynir alls ekki að gera neitt annað á meðan. Allra síst meðan maður er að steikja. Ég er alveg sjúklega hrædd við steikingarfeiti, er alltaf með eldvarnarteppið í seilingarfjarlægð eða þannig.
Annars er ég búin að vera að baka meira í dag, bæði gerbollur og bollur með lyftidufti. Bara ágætt. Það er nú ekki þannig að ég sé að safna í kistuna fyrir páskahelgina heldur er ég að undirbúa mig fyrir fundakaffi í fyrramálið. Semsagt svona kvenfélags. En kannski verður einhver afgangur.
Ósköp fannst mér hún falleg gamla konan, sem er orðin hundraðogátta ára, með löngu flétturnar sínar tvær. Svona ætla ég að verða gömul kona, með fléttur altsvo, er byrjuð að safna og farin að grána (grínlaust). Ég held mig langi samt ekkert að verða alveg svona gömul.
Ummæli
Skrifa ummæli