Svona er það að vera ekki akandi. Ég hef ekki farið neitt á bíl síðan fyrir helgi nema sitjandi í farþegasætinu. Það gerir kjarkleysið en ég verð alltaf lafhrædd við að keyra í fyrstu hálku haustsins/vetrarins. Það bætir svosem ekki úr skák að báðir heimilisbílarnir eru á sléttu ennþá og sá stærri, slitnu í ofanálag. Pyngjan er heldur létt þessa dagana og því ekki búið að gera neitt í því.
Strákarnir þurftu á æfingu í kvöld og bóndinn er í babminton þannig að það kom í minn hlut að keyra. Nú er ég komin heim aftur heilu og höldnu. Ferðin tók helmingi lengri tíma en venjulega enda keyri ég varlega! Mér sýndist fleiri vera í sömu sporum og ég í umferðinni en einu tók ég eftir bæði á leiðinni niðureftir og heim mætti ég bílum svo þétt saman að ég hélt að það væri spotti á milli. Sem var ekki. Þetta er hættuspil í hálku en menn gera alltof mikið af þessu við venjulegar aðstæður. Bílstjóranum fyrir framan má ekki fipast augnablik svo að hann fái ekki þann næst á eftir upp á skottið.
Af því að ég er farin að tala um umferðarmenningu þá er það alveg óþolandi hvað alltof margir bílstjórar eru sparir á að gefa stefnuljós. Þetta beinlínis tefur fyrir greiðri umferð.
Og hananú!
Ummæli
Skrifa ummæli