"Nú er frost á fróni...."
Ég knúsaði bóndann í morgun en ekki varð ég vör við að hann hlypi í kringum húsið í annari buxnaskálminni. Ég hugsa að honum hefði orðið ansi kalt á fótunum því snjódýpt, í garðinum, mælist orðið á mið læri eða þar um bil.
Eins og alltaf í byrjun þorra upphófst hin venjubundna fjölmiðlaumræða um þorramat. Dæmigerð í Kastljósinu í kvöld. Bakki með þorramat (að vísu bara hákarl í þetta sinn). Þáttagerðarkona með ógleðisvip á andlitinu: "Svo ætlum við að tala um vondan (eða skemmdan) mat". Einn gestur sem borðar allan hákarlinn (eða þorramatinn) hinir tala um hvað þetta sé ógeðslegt, feitt, súrt, skemmt eða þaðan af verra (að ég tali nú ekki um vonda lykt).
Ég vildi óska að þeir sem ekki vilja smakka þorramat, láti það ekki fara svona í taugarnar á sér að einhverjir a) borði hann með bestu lyst b) vilji halda í þessa menningu og list sem felst í verkuninni á þessum mat.
Það er eins og fólk skammist sín fyrir það að við skulum ekki hafa lifað á grænmeti og parmesanosti eins og aðrar siðmenntaðar þjóðir síðustu árhundruð.
Á síðustu öld gerðum við okkar besta til að gleyma öllu því sem hélt í okkur lífinu næstu þúsund ár þar á undan. Matargerðin er eitt af því fáa sem lifði það af, en þó ekki nema að litlu leyti.
Svo las ég í Fréttablaðinu í dag að það væri gamall siður á Íslandi að dekra við húsbóndann á bóndadaginn og borða þorramat. Þetta síðarnefnda væri að vísu bara hefð úti á landi! (Lesist utan Reykjavíkursvæðisins).
Jóhann Gylfi (4ára) fékk þorramat á leikskólanum í dag og borðaði hann með bestu lyst, hákarlinn og allt, enda vel uppalið dreifbýlisbarn.
En við ætlum á þorrablót um næstu helgi. Og það verður örugglega gaman og þorramatur á borðum (eftir smekk hvers og eins)
P.s. ég borða ekki hákarl, en ég ber mikla virðingu fyrir þeim sem borða hann. Alveg eins og ég elda hafragraut á morgnanna handa börnunum mínum þó að mér finnist hann ekki góður sjálfri.
Og hananú...
Ég knúsaði bóndann í morgun en ekki varð ég vör við að hann hlypi í kringum húsið í annari buxnaskálminni. Ég hugsa að honum hefði orðið ansi kalt á fótunum því snjódýpt, í garðinum, mælist orðið á mið læri eða þar um bil.
Eins og alltaf í byrjun þorra upphófst hin venjubundna fjölmiðlaumræða um þorramat. Dæmigerð í Kastljósinu í kvöld. Bakki með þorramat (að vísu bara hákarl í þetta sinn). Þáttagerðarkona með ógleðisvip á andlitinu: "Svo ætlum við að tala um vondan (eða skemmdan) mat". Einn gestur sem borðar allan hákarlinn (eða þorramatinn) hinir tala um hvað þetta sé ógeðslegt, feitt, súrt, skemmt eða þaðan af verra (að ég tali nú ekki um vonda lykt).
Ég vildi óska að þeir sem ekki vilja smakka þorramat, láti það ekki fara svona í taugarnar á sér að einhverjir a) borði hann með bestu lyst b) vilji halda í þessa menningu og list sem felst í verkuninni á þessum mat.
Það er eins og fólk skammist sín fyrir það að við skulum ekki hafa lifað á grænmeti og parmesanosti eins og aðrar siðmenntaðar þjóðir síðustu árhundruð.
Á síðustu öld gerðum við okkar besta til að gleyma öllu því sem hélt í okkur lífinu næstu þúsund ár þar á undan. Matargerðin er eitt af því fáa sem lifði það af, en þó ekki nema að litlu leyti.
Svo las ég í Fréttablaðinu í dag að það væri gamall siður á Íslandi að dekra við húsbóndann á bóndadaginn og borða þorramat. Þetta síðarnefnda væri að vísu bara hefð úti á landi! (Lesist utan Reykjavíkursvæðisins).
Jóhann Gylfi (4ára) fékk þorramat á leikskólanum í dag og borðaði hann með bestu lyst, hákarlinn og allt, enda vel uppalið dreifbýlisbarn.
En við ætlum á þorrablót um næstu helgi. Og það verður örugglega gaman og þorramatur á borðum (eftir smekk hvers og eins)
P.s. ég borða ekki hákarl, en ég ber mikla virðingu fyrir þeim sem borða hann. Alveg eins og ég elda hafragraut á morgnanna handa börnunum mínum þó að mér finnist hann ekki góður sjálfri.
Og hananú...
Ummæli
Skrifa ummæli